از آجيل سفره عيد
چند پسته لال مانده است
آنها که لب گشودند؛ خورده شدند
آنها که لال مانده اند؛ مي شکنند
دندانساز راست مي گفت:
پسته لال؛ سکوت دندان شکن است !

من تعجب مي کنم
چطور روز روشن
دو ئيدروژن
با يک اکسيژن؛ ترکيب مي شوند
و آب از آب تکان نمي خورد!

بهزيستي نوشته بود:
شير مادر، مهر مادر، جانشين ندارد
شير مادر نخورده، مهر مادر پرداخت شد
پدر يک گاو خريد
و من بزرگ شدم
اما هيچ کس حقيقت مرا نشناخت
جز معلم عزيز رياضي ام
که هميشه ميگفت:
گوساله، بتمرگ!

با اجازه محيط زيست
دريا، دريا دکل مي‌کاريم
ماهي‌ها به جهنم!
کندوها پر از قير شده‌اند
زنبورهاي کارگر به عسلويه رفته‌اند
تا پشت بام ملکه را آسفالت کنند
چه سعادتي!
داريوش به پارس مي‌نازيد
ما به پارس جنوبي!

رخش، گاري کشي مي کند
رستم، کنار پياده رو سيگار مي فروشد
سهراب، ته جوب به خود پيچيد
گردآفريد، از خانه زده بيرون
مردان خياباني براي تهمينه بوق مي زنند
ابوالقاسم براي شبکه سه، سريال جنگي مي سازد

چه مهمانان بي دردسري هستند مردگان
نه به دستي ظرفي را چرک ميکنند
نه به حرفي دلي را آلوده
تنها به شمعي قانعند
و اندکي سکوت...

واي...
موريانه ها به آخر شاهنامه رسيده اند!
صفر را بستند
تا ما به بيرون زنگ نزنيم
از شما چه پنهان
ما از درون زنگ زديم!

روز مرگم، هر که شيون کند از دور و برم دور کنيد
همه را مســــت و خراب از مــــي انــــگور کنيـــــد
 
مزد غـسـال مرا   سيــــر   شــــرابــــــش بدهيد
مست مست از همه جا  حـــال خرابش بدهيد
 
بر مزارم مــگــذاريــد بـيـــايد  واعــــــظ
پـيــر ميخانه بخواند غــزلــي از حــــافـــظ
 
جاي تلقــيـن به بالاي سرم دف بـــزنيـــد
شاهدي رقص کند جمله شما کـــف بزنيد
 
روز مرگــم وسط سينه من چـــاک زنيـد
اندرون دل مــن يک قـلم تـاک زنـيـــــــد
 
روي قــبـــرم بنويـسيــد وفــــادار برفـــت
آن جگر سوخته خسته از اين دار برفــــت